دخترش پرسید
«مامان٬ بابا کجاست؟»

همسرش گفت
«سفر»

دخترک پرسید
«کِی میاد پس؟»

و مادر٬
سرد شد
لبش لرزید
و اشک…

به یاد: همه‌ی پدران محبوس؛ چه میان دیوارها و میله‌ها٬ چه خاک.

شب بود
و تو
با تمام وجود
«الله اکبر» می‌گفتی

شب بود
و تو
خدای خود را می‌خواندی
تا بگویی
خدایی هست هنوز
و خداجویی٬
که او را بخواند

شب بود
«الله» را که گفتی
ناگهان
به «الله» پیوستی

شب است

گلوله
از خداجویان٬
بیزار است.

به یاد: شهید مصطفی غنیان و الله اکبر ِ ناتمامش.

تو ساکن بودی
ما نیز

ناگهان خرداد شد
ما روان شدیم
سیل آمد

تو ساکن بودی
ما نه

ما
آرام نداریم
و تو هنوز
ساکنی

سنگ ِ ساکن
در برابر رود

رود گذر خواهد کرد.

ای
صاحبان ِ سفره‌های خالی
و دست‌های پینه‌بسته٬
پدران ِ کودکان ِ حسرت‌به‌دل
پدران ِ دختران ِ بی‌جهاز
صاحبان ِ پاداش‌های بی‌پرداخت
همسران ِ بانوان ِ قناعت‌پیشه
ساکنین ِ زیر ِ خط ِ فقر

روزتان مبارک

پی‌نوشت: اول ماه مه٬ ۱۱ اردیبهشت٬ روز جهانی کارگر مبارک باد.

بهار٬ تنها یک فصل نیست
بهار قابله‌ای‌ست
برای جامعه‌ی آبستن ِ ما
که به‌دنیا خواهد آورد
پس از نـُه ماه
نوزاد ِ امید را.

امیدوار باشیم.

هر گاه قلمی به‌زمین می‌افته٬ سنگی از زمین بلند می‌شه.

پرسید:
«غزه کجاست؟»

گفتم:
غزه هر جایی‌ست٬
که کودکی
بی‌دلیل
یتیم می‌شود

غزه هر جایی‌ست٬
که مادری
بر بالین ِ نعش ِ فرزند خویش
فریاد می‌زند
«به‌کدامین گناه کشته شدی؟»

غزه هر جایی‌ست٬
که پیکر ِ شرف
زیر ِ آوار ِ ظلم
با بولدوزر ِ استبداد
مدفون می‌شود

آری دوست عزیز
غزه
مشهد ِ همه‌ی مظلومین ِ دنیاست.

۱۳۷۰ سال و ۴۰ روز پیش٬
بزرگ‌مردی و یارانش
برای عدالت و آزاد‌ی
قیام کردند
و شهید شدند.
۴۰ روز پیش هم
مردمانی.

 
۲۰ صفر ۱۴۳۱ ه.ق – ۱۶ بهمن ۱۳۸۸ ه.ش

بالاتر از سیاهی
رنگی هست٬
سپیدی
امید

دیکتاتورها عامل اصلی انقلاب‌هایی هستند که علیه‌شان به‌راه می‌افتد.