شب‌های قدر ِ زندگی ِ من‌اند
چشمان ِ سیاهت

از چشمان تو
جوانه می‌زنند
همه‌ی شعرهای جهان

دخترش پرسید
«مامان٬ بابا کجاست؟»

همسرش گفت
«سفر»

دخترک پرسید
«کِی میاد پس؟»

و مادر٬
سرد شد
لبش لرزید
و اشک…

به یاد: همه‌ی پدران محبوس؛ چه میان دیوارها و میله‌ها٬ چه خاک.

شب بود
و تو
با تمام وجود
«الله اکبر» می‌گفتی

شب بود
و تو
خدای خود را می‌خواندی
تا بگویی
خدایی هست هنوز
و خداجویی٬
که او را بخواند

شب بود
«الله» را که گفتی
ناگهان
به «الله» پیوستی

شب است

گلوله
از خداجویان٬
بیزار است.

به یاد: شهید مصطفی غنیان و الله اکبر ِ ناتمامش.

تو ساکن بودی
ما نیز

ناگهان خرداد شد
ما روان شدیم
سیل آمد

تو ساکن بودی
ما نه

ما
آرام نداریم
و تو هنوز
ساکنی

سنگ ِ ساکن
در برابر رود

رود گذر خواهد کرد.

تو را می‌بینم
که به سوی‌ام می‌آیی

ناگهان
صدایی گوشخراش
زمین و زمان را
می‌لرزاند
باز هم زنگ ِ تلفن ِ لعنتی
به ساعت نگاه می‌کنم
شش صبح٬ به وقت ِ این‌جا

لعنت به روزهای غیرتعطیل

با تنی که هنـــوز
مست ِ عطر ِ خیال ِ توست
بلند می‌شوم و می‌نشینم
لبه‌ی تخت ِ تا ابد یک‌نفره‌ام.

دستم را دراز می‌کنم
سیگاری برمی‌دارم
و آتش می‌زنم

عطر خیال‌ت
هنوز
در کوچه پس‌کوچه‌های ذهنم
لِی‌لِی بازی می‌کند

لعنت به روزهای غیرتعطیل

مسواک می‌زنم
لباس می‌پوشم٬ و نقاب
تلفن همراه٬ ساعت و سیگار را
فراموش نمی‌کنم

خیال‌ت را
با روحم
در همان اتاق
جا می‌گذارم
و راهی می‌شوم

لعنت به روزهای غیرتعطیل

شاعری
پای چوبه‌ی دار
خندید

بر گلوی‌اش
با افتخار٬ بوسه زد
طناب سرد

آسمان
گریست

۱۳۷۰ سال و ۴۰ روز پیش٬
بزرگ‌مردی و یارانش
برای عدالت و آزاد‌ی
قیام کردند
و شهید شدند.
۴۰ روز پیش هم
مردمانی.

 
۲۰ صفر ۱۴۳۱ ه.ق – ۱۶ بهمن ۱۳۸۸ ه.ش

جنگ نابرابری‌ست
میان چشم ِ مسلح به نگاه‌ت
و دل ِ عریان ِ من

هر لحظه‌ام
تویی

و زبانم لال
بی تو
لحظه‌ای نیست

تا به‌حال هیچ دانشمندی
کشف نکرده
که در خلاء زمان
انسان را چه می‌شود

کاش هیچ‌گاه نفهمم
هیچ‌گاه.

می‌فهمی؟!