رودها
در خود غرق می‌شوند

درخت‌ها تبر برمی‌دارند
به ریشه‌ی خود می‌زنند

و عشق
کنج اتاق جان می‌دهد،

وقتی تو
تیغ را روی رگت می‌کشی.

چه باید گفت؟
به آنان که
از قلم وما یسطرون می‌هراسند.

چه باید گفت علی؟
به آنان که
انگشتانت را شکستند
تا به تصویر نکشی
پایه‌های شکسته‌ی حکومت‌شان را.

“هنرمند بر حکومت است، نه با حکومت”
و تو
هنرمندی
و خار چشم اقتدارگرایانِ سرزمین‌ات
هم‌چون «آیات القرمزی»، در منامه
و «هیلا صدیقی»، در تهران

اینک
بندِ دلِ ما و
بندبندِ انگشتان شماست،
اما به قلم سوگند
که بنیانِ ظلم
از خانه‌ی عنکبوت سست‌تر است.

پانوشت:
۱) علی فرزات، کاریکاتوریست سوری که لباس شخصی‌های حکومت سوریه او را مورد ضرب و شتم قرار دادند و انگشت‌هایش را شکستند تا نتواند به کارش ادامه دهد.
۲) آیات القرمزی، شاعر جوان مخالف حکومت بحرین که به دلیل خواندن یک قصیده در میدان مروارید در جریان اعتراضات مردم بحرین به زندان افتاد و مورد شکنجه قرار گرفت، وی پس از اخذ اعترافات تلویزیونی و عذرخواهی اجباری از دیکتاتور بحرین آزاد شد.
۳) هیلا صدیقی، شاعر جوان ایرانی که به دلیل سرودن اشعار اعتراضی به ۴ ماه حبس تعزیری (۵ سال تعلیقی) محکوم شد.
۴) گیومه‌ی درون متن، نقل‌قولی‌ست از مهدی اخوان ثالث، شاعر معاصر.

فقرا
گرسنه‌اند.

یک ماه در سال
برای همدردی
نمی‌خوریم و نمی‌آشامیم
البته در خیابان هم
کسی حق ندارد
بخورد و بیاشامد

یازده ماه در سال
بدون همدردی
در خیابان
همه می‌توانند
بخورند و بیاشامند

فقرا
گرسنه‌اند
هنوز.

وقتی به من رسیدی، من از من مُرده بودم
غمِ چشماتُ تو خواب، تا رویا برده بودم

بیت بالا از ترانه‌ی «وقتی به من رسیدی» از کتاب «یک وجب دلواپسی» انتخاب شده.
فواد صادقیان، ترانه‌سرایی که مجموعه‌ی ترانه‌هاش از وزارت ارشاد مهر ممنوع خورده، این مجموعه رو با نام «یک وجب دلواپسی» به‌صورت رایگان روی اینترنت منتشر کرده.
دریافت کتاب یک وجب دلواپسی به‌صورت مستقیم
دریافت کتاب یک وجب دلواپسی به‌صورت غیرمستقیم

بعد از دریافت کتاب می‌تونین جهت حمایت از این ترانه‌سرا، از طریق شماره حساب‌های اعلام‌شده توی وبلاگش، بهش هدیه بدین تا بتونه کار خوبش رو ادامه بده.
به قول معروف «قطره قطره جمع گردد…»؛ یه حمایت کوچیک، تنها کاری هست که برای حمایت از شاعران ممنوع از دست ما برمیاد.

برای فواد عزیز آرزوی موفقیت دارم.

در همین رابطه:
+ عصیان / مجموعه ترانه: یک وجب دلواپسی
+ صفحه‌ی فیس‌بوک
+ صفحه‌ی گودریدز
+ فرهنگ‌خوان
+ دوشنبه

در ظلمت شب
آتش به جان خود زدی
تا مشعل راه شوی…

چکه‌چکه‌های جانت
در آسمان شب
ستاره شد…

خورشید شدی،
و شب
از پیکر سوزانت
گریزان.

عادت می‌کنیم
به اعتصاب غذای ناخواسته
وقتی…

بابا
نان
ندارد.

–

اولِ مِی، روز جهانی کارگر مبارک باد.

راه گریزی نیست
دست ِ واقعیت، همه‌جا
صورتم را می‌نوازد

حقیقی
یا مجازی
تفاوتی نیست

خواه جیغ‌های دخترکی باشد
به فغان از دستی متجاوز
در خیابان‌های شهر

خواه نوشته‌ی کوتاه ِ یک دوست
به فغان از بی‌خوابی و ترس‌هایش
پس از رهایی از اسارت

سال‌هاست
صورتم سرخ است
با همین سیلی‌ها
سال‌ها…

در واپسین لحظات
پیدا می‌کنند
سمعک‌هایشان را،
دیکتاتورها

آخرین کلام
آخرین فریب
آخرین لحظه

صدایی آشنا
با لحنی غریب
می‌نالد:
«صدای انقلاب شما را شنیدم»

اما
گم کرده‌اند
سمعک‌هایشان را،
مردم

بی تو٬
موج‌ام
و آسوده

تقویم‌ها و کاغذها
از آن ِ شما

ما خود
تقویم ِ ناطقیم