تنهایی٬ شوخی سنگینی بود که محیط با من کرد٬ و من مدت‌ها تنها بودم٬ با آن‌که تو را می‌خواستم.

توضیح: قالب شعر متعلق به سهراب سپهری عزیز است.

تو خواب بودی

بلند شدم
آب گذاشتم برای چای
بیرون رفتم
سیگار خریدم و نان ِ تازه
برگشتم
چای را حاضر کردم

تو خواب بودی
هنوز

تو را می‌بینم
که به سوی‌ام می‌آیی

ناگهان
صدایی گوشخراش
زمین و زمان را
می‌لرزاند
باز هم زنگ ِ تلفن ِ لعنتی
به ساعت نگاه می‌کنم
شش صبح٬ به وقت ِ این‌جا

لعنت به روزهای غیرتعطیل

با تنی که هنـــوز
مست ِ عطر ِ خیال ِ توست
بلند می‌شوم و می‌نشینم
لبه‌ی تخت ِ تا ابد یک‌نفره‌ام.

دستم را دراز می‌کنم
سیگاری برمی‌دارم
و آتش می‌زنم

عطر خیال‌ت
هنوز
در کوچه پس‌کوچه‌های ذهنم
لِی‌لِی بازی می‌کند

لعنت به روزهای غیرتعطیل

مسواک می‌زنم
لباس می‌پوشم٬ و نقاب
تلفن همراه٬ ساعت و سیگار را
فراموش نمی‌کنم

خیال‌ت را
با روحم
در همان اتاق
جا می‌گذارم
و راهی می‌شوم

لعنت به روزهای غیرتعطیل

به‌تمامی ِ اشعار نانوشته‌ام
سوگند

که تو
نانوشتنی‌ترینی

غزه‌ی محصور است
روحم
در برابر ِ چشمان ِ اشغالگرت

فصل الخطاب است
نگاه‌ات

تیر می‌کشد
تنهایی‌ام
بی تو

جنگ نابرابری‌ست
میان چشم ِ مسلح به نگاه‌ت
و دل ِ عریان ِ من

دَم ِ منی
همدمی نمی‌خواهم

هر لحظه‌ام
تویی

و زبانم لال
بی تو
لحظه‌ای نیست

تا به‌حال هیچ دانشمندی
کشف نکرده
که در خلاء زمان
انسان را چه می‌شود

کاش هیچ‌گاه نفهمم
هیچ‌گاه.

می‌فهمی؟!