وقتی
شب و روز
بی‌معنا می‌شوند
کیش و مات است
ساعت ِ دیواری

 

فرق من و تو
اینه که
تو در انتظار ِ وصالی
و من
در انتظار ِ امید ِ وصال

*برگرفته از گفتگوی شبانه با دوستی عزیز

 

گور پدر دیازپام

خیال‌تُ عشق‌ه

 

«دروغ سیزده» برای ملتی‌ست که در دیگر روزها راست بگویند٬ نه برای ما.

 

سلامتی٬ آزادی و آگاهی
برای تمام انسان‌ها

سپس

حول حالنا
الی
احسن الحال

آمین

 

ما را
به‌چشم سَر
مبین

ما را
به‌چشم سِر
ببین

مولوی

پی‌نوشت: امشب این‌جا وارد پنجمین سال ِ زنده‌گیه مجازی‌ش می‌شه :)

 

■ روبه‌راهی؟
□ سربه‌راهم.

 

اون لحظه‌ای که هیشکی نیست
اون لحظه که از همه‌جا٬ همه‌ک‍‍س و همه‌چیز بریدی
درست همون لحظه‌س که یه نخ سیگار کار هزارتا رفیق خوب و مشاور و روان‌شناس و کوفت و زهرمار رو واست انجام می‌ده.

به‌قول حسین پناهی (ره):
من خیلی چیزها می‌دانم
که می‌توانم برای دوستانم تعریف کنم
می‌توانم رک و پوست‌کنده بگویم
که چرا مضرات دخانیات را
به‌وراجی‌های پدرانه‌شان
در باب سلامت مزاج
ترجیح می‌دهم

 

مرا ببخش
که احساسم را
زبان ِ بیان نیست
و زمان ِ بیان نیست
و توان ِ بیان نیست
مرا ببخش

 

□ کسی توی زنده‌گیت هست؟
■ نه٬ توی زنده‌گیم نه٬ اما…
□ اما چی؟
■ اما توی ذهنم آره

هیچی نگفت
نمی‌دونم چرا
شاید اگه می‌پرسید «کی؟»
نمی‌تونستم توی چشاش نگاه کنم و بگم: تو!