سلام.
چه شبه قشنگی مخصوصاً‌وقتی کلماتی همچون مرد و رفت و این ها چاسنیش بشه

و این میان هیچ کس ندانست " کسره " ای که من را برای تو می کرد به کجا پناه برد .... آخ که این روزها پر شده است از این " کسره "های بی پناه - دل من اما سخت گرفته است و نگران ....

من و تو هر دو یکی بودیم با رفتن تو ، اکنون من تنها نیستم
مبالغه آمیز می اندیشیدم دست خودم نبود ، من انسان بودم
و در فضایی که نمی دانستم و نمی شناختم و هر چه می گفتند باور می کردم و در چهارچوب فکری آنان بودم... .

اکنون من تنها نیستم
به تنهایی نمی اندیشم
همه ما تنها هستیم ، فکر به آن هم فایده ای نداشت
هر کس می آمد و لحظه ای بعد می رفت و من نیز هر جا میرفتم لحظه ای بعد برمیگشتم... .

ببخشيد اينجا بايد چي بنويسم؟