مدیر پایگاه خبری وب‌سایت‌های ایرانی (وبنا)، در وبلاگشون در مطلبی تحت عنوان «وبلاگی‌ها بلای جان سایتی‌ها» نوشتن:

من همیشه وبلاگ‌نویس‌های عزیز را یک مشکل برای توسعه دنیای مجازی می‌دانم

اول اینکه، دوست عزیز می‌شه بگی خودت الان داری چیکار می‌کنی؟ مگه وبلاگ نمی‌نویسی؟!

حالا دلایلش رو واسه حرف بی‌ربطی که زده ببینین:

این فرد در مورد پیشنهاد دکتر مزیدی مبنی بر تغییر نام (یا دامنه) سایت می‌گه که:

دوست من سایت وبلاگ نیست که شما امروز از نام آن خسته شوید و به دنبال یک نام دیگر بروید.

منم باید جواب بدم، دوست من، تغییر دامنه (یا حتا اسم) سایت، یک امر بسیار ساده است (علی‌الخصوص در زمانی که سایت در مرحله‌ی آزمایشی قرار داره)، و به‌راحتی قابل انجامه، مشکل اصلی اینجاست که شما هنوز نمی‌دونین فرق بین وبلاگ و وب‌سایت تنها در محتوا و نوع کاربری هست و نه در روند تغییرنام و…
همونطور که گوگل، دامنه Gmail رو عوض کرد یا خیلی از سایت‌های دیگه…
همین چند روز پیش، ادوبی اسم پروژه‌ی جدید خودش Apollo رو به AIR تغییر داد، نه زمین به آسمون اومد و نه بلعکس!!

البته می‌دونم دامنه‌های بپرس.کام و .آی‌آر قبلن ثبت شدن٬ بحث من سر موضوع حرف دوست عزیزمون بود :)

همچنین در فضل‌پراکنی بعدی می‌فرمایند:

البته این را هم باید یاد آور شوم که در خصوص طراحی سایت به این شکل نیست که مانند وبلاگ یک componnent را از یک سایت گرفت و در وبلاگ قرار داد و بلافاصله نتیجه را مشاهده کرد.

ابتدا باید تصحیح کنم که «component» درسته، و نه «componnent» که شما نوشتین! از شما که مدیر سایت آموزش زبان انگلیسی هستین همچین چیزی بعیده :)
در مورد نحوه‌ی طراحی سایت‌ها هم باید بگم که، من حدود ۵-۶ سالی می‌شه با اجازه‌ی بزرگترا تو کار طراحی سایت و این‌جور کارا هستم، تا حالا ندیدم کسی کامپوننت بگیره بذاره توی بلاگش!

اصلن ندیدم این اصطلاح رو کسی واسه برنامه‌نویسی و طراحی تحت وب استفاده کنه (البته شاید اونایی که Asp.NET کار می‌کنن به‌خاطر محیط ویژوال استودیو از این اصطلاح بعضن استفاده کنن٬ ولی در کل اصلن مرسوم نیست)

نکته‌ی بعدی اینکه، تغییر ظاهر سایت همون تغییر دادنه چهار خط کد هست که به‌راحتی امکان‌پذیره و هیچ فرقی با تغییر دادن شکل و شمایل وبلاگ نداره، ایراد کار اینجاست که شما اصلن اطلاعاتی در مورد علم طراحی سایت ندارین وگرنه می‌دونستین طراحی یه سایت و یه وبلاگ با هم از نظر مراحل فنی هیچ فرقی نداره و فقط با توجه به شیوه‌ی کاربری، جزییات کار در سیاست‌گذاری طراحی و برنامه‌نویسی فرق می‌کنه.

و در اظهارنظر فاجعه‌آمیز آخر، این دوست عزیز در واقع تیر خلاص رو به مغز خودشون شلیک کردن:

به تمام وبلاگ نویس های عزیز هم پیشنهاد می کنم تا زمانی که یک سایت در حالت آزمایشی یا beta است. در مورد آن نظر و پیشنهاد ندهند. اجازه بدهید که سایت وارد فعالیت اصلی خود شود و سپس موارد را مورد نقد و بررسی قرار دهید.

با گفتن این جمله قصار، دوست عزیز ما در واقع عدم آشنایی خودشون رو با کل علوم کامپیوتری و مخصوصن برنامه‌نویسی به طرز مفتضحانه‌ای در معرض نمایش عموم گذاشتن!
ایشون هنوز نمی‌دونن که فلسفه‌ی وجود نسخه‌های «بتا» و «نامزد انتشار»، در واقع تست برنامه (یا در اینجا، سایت) توسط افرادی به‌جز نویسنده‌ی اونه، تا ایراداتش معلوم بشه و در طی این مراحل با برطرف شدن ایرادات، برنامه برای نسخه‌ی نهایی و انتشار و استفاده‌ی عمومی به حداقل ایرادات رسیده باشه.

واقعن باعث سرافکنده‌گی جامع اینترنی ایرانه که همچین فردی، بدون داشتن ذره‌ای اطلاعات، مدیر(!!!) پایگاه خبری وب‌سایت‌های اینترنتی ایرانی (!!!) باشه!

مگه مجبورین در مورد چیزایی که نمی‌دونین حرف بزنین؟

من به‌نوبه‌ی خودم٬ از همه‌ی شما برنامه‌نویسان و طراحان محترم عذرخواهی می‌کنم. واقعن من شرمنده‌ام.

 

امروز با آغاز سهمیه‌بندی بنزین تمامی کرایه‌ها افزایش ۱۰۰٪ داشتن. حتا در برخی مسیرها که کرایه‌های بالا داشتن، کرایه بیش از سه برابر شده بود (مثلن: کرایه تا نیروگاه رامین قبلن ۱۵۰۰ تومن بود که الان شده ۵۰۰۰ تومن!)
علاوه بر دوبرابر شدن کرایه‌ها، نبود (یا کمبود بیش از حد) تاکسی و ماشین مسافربر به‌شدت محسوس بود، از این رو امروز اکثر مردم برای رسیدن به مقصدشون با مشکل مواجه بودن.
اخبار غیررسمی نیز از تخریب جایگاه پمپ بنزین کوت‌عبدالله به‌دست مردم عصبانی حکایت داره.

علاوه بر تمامی مشکلات بالا، اهواز، پنجمین کلان‌شهر ایران، تنها و تنها دو جایگاه سوخت گاز داره، که با اعلام سهمیه‌بندی بنزین، جایگاه‌های گاز نیز به‌شدت شلوغ شدن، به‌طوری که امروز برای دریافت گاز باید حداقل یک ساعت توی صف به‌انتظار می‌نشستین.

اینجا اهواز، گزارشگر: گناهکار

 

گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود…

این‌روزا اصلن حس و حال نوشتن رو ندارم، موضوع واسه نوشتن زیاد هست اما خب اصلن حسش نیست، امتحانات رو هم داریم یکی یکی رد می‌کنیم و تا حالا نتایج رضایت‌بخش بوده.

اینو هم نوشتم که فقط یه چیزی نوشته باشم، خیلی وقت بود روزمرگی ننوشته بودم.

پانویس: ایام امتحانات یه آدم دیگه می‌شم، اکثرن عصبی‌ام… دانشجو بودن ما هم حکایت‌ها داره.

 

پذیرفتن مسئولیت شکست، از پیروز شدن دشوارتر است.

 

«من جانم را می‌دهم تا تو حرفت را بزنی»
شاید هم
«من حرفم را می‌زنم تا تو جانت را بدهی»
بستگی داره!

 

من به جز عادت ماهیانه‌ام نمی‌ذارم هیچی واسم عادت بشه، حتا تو!