دوشنبه ۱۶ آذر ۱۳۸۸ @ ۰۴:۱۳
به گریههای من نخند
من
بر سر نعش انسان ایستادهام
و نماز میّت میخوانم.
بر سر نعش خودم٬ و تو؛ برادر
توئی که حفظ باتوم و کلاشینکف را
از حفظ ستون ِ دین
واجبتر میدانی
تویی که دیوار میکشی
و شهرک میسازی
در فلسطین ِ من
تا بسوزانی ریشهی انسان را
تویی که فرش قرمز بافتی
از خون دانشجویان
در تیانآنمِن و کوی دانشگاه تهران
تویی که کمر بستهای
به نابودی ِ من
در دارفور٬ پاراچنار٬ تبت و غزه
آری
من بر سر نعش خودمان؛ من و تو٬
یعنی اشرف ِ مخلوقات
ایستاده و میگریم
برچسبها
فلسطین,
قتل عام,
مظلوم,
مظلومیت,
نماز,
نماز میت,
چین,
کلاشنکف,
کلاشینکف,
کشتار,
پاراچنار,
انسان,
انسانیت,
استبداد,
اسراییل,
اسرائیل,
باتوم,
تیانآنمن,
تبت,
جمهوری اسلامی,
جمهوری خلق چین,
دیکتاتوری,
صهیونیستم,
ظلم,
ظالم,
غزه