او فریاد می‌زند
من شرم می‌کنم
او حبس می‌شود
من شرم می‌کنم
او جان می‌دهد
من اشک می‌ریزم

من
از اشک‌های خودم
شرم می‌کنم

ما بدهکاریم.

اروجعلی ببرزاده

تصاویر زیر که یکشنبه ۱۳۸۸/۴/۱۴ تهیه شده‌اند٬ نمونه‌ای از گرد و غبارهای یک سال اخیر در اهواز هستند که به‌طور میانگین هر هفته دو الی سه روز٬ تنفس را برای مردم اهواز به‌زجر تبدیل می‌کنند.

بنده یک سال پیش نسبت به‌این بحران زیست‌محیطی و فاجعه‌ای که در خوزستان در حال وقوع بود (و هست) هشدار داده بودم اما متاسفانه طبق معمول صدای ما غیرتهرانی‌ها به‌هیچ‌جا نمی‌رسد.

نکته‌ی غم‌انگیز ماجرا این‌جاست که طی یک سال اخیر هیچ “اقدام موثری” برای جلوگیری یا رفع این مشکل از جانب مسئولین صورت نگرفت تا این‌که در این هفته توده‌ی بسیار رقیقی از این گرد و غبار (که به‌هیچ‌وجه قابل مقایسه با گرد و غبارهای خوزستان نیست) به تهران رسید تا مسئولین به‌تکاپو افتاده و ابر و مه و خورشید و فلک در دستگاه‌های دولتی به کار افتند و با اعزام یک هیات محیط زیستی به عراق به‌دنبال راه چاره باشند. همچنین خبرهایی مبنی بر تعطیلی رسمی تهران در روزهای آتی به‌دلیل «به‌خطر افتادن سلامت شهروندان» به‌گوش می‌رسد. به‌قول سایت تابناک٬ این اتفاق٬ پدیده‌ای بود که ثابت کرد که ایران فقط تهران است.

من به‌عنوان یک شهروند غیرتهرانی واقعاً متاسفم برای خودم و برای مسئولینی که بین شهروندان به‌وضوح تبعیض قائل می‌شوند٬ متاسفم از این‌که حتماً باید این گرد و غبار به تهران برسد تا مسئولین اقدامی در جهت رفع آن کنند٬ آیا ما غیرتهرانی‌ها شهروندان درجه دوم (و یا درجه چندم) محسوب می‌شویم؟ آیا سلامتی ما برای مسئولین بی‌ارزش است که طی یک سال اخیر نسبت به این فاجعه‌ی زیست محیطی بی‌تفاوت (و در خوشبینانه‌ترین حالت٬ کم‌تفاوت) بودند؟ آیا خدای ناکرده ما باید همیشه منتظر بمانیم تا همان بلایای طبیعی که بر ما نازل می‌شود بر هم‌وطنان تهرانی‌مان نیز نازل شود٬ تا مسئولین به‌فکر چاره باشند؟

برای دیدن تصاویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر بر روی آن‌ها کلیک کنید.
استفاده از این تصاویر برای سایت‌ها و روزنامه‌ها آزاد است.
این تصاویر با کیفیت بالاتر و اندازه‌ی بزرگ‌تر جهت استفاده در نشریات چاپی موجود هستند٬ برای دریافت آن‌ها با من تماس بگیرید (ایمیل من در ستون کناری وبلاگ موجود است).

من از تشبیه‌های کلیشه‌ای در اشعار بیزارم
از این‌که روی تو را به ماه
و موی تو را به کمند
تشبیه کنم٬ بیزارم
اما حقیقت
انکارناشدنی‌ست
ای
گیسوکمند ِ ماه‌روی‌ام