البته نه همیشه

(:

شيدايى و محصور در عالم پيدايى و منظور در لطف هويدايى و مخمور از آن جام بلايايى و بى‌خود شده از اين همه زيبايى و نامانده به احوال تو از صبر و شكيبايى و درگير بسى تهمت و رسوايى و افسوس ... كه تنهايى و تنهايى و جز خنده‌اى از بهر رضاى مرمان نيست به كام تو دگر نوش گوارايى و تلخ است.. مى‌دانم! اين گوشه‌ى تنهايى و چاره‌اى نداريم جز دم نزدن ليك.. بدان حال دگر تو، تنى از مايى و با مايى اگرچه باز تنهايى...ـ

برونگرايي و نفرت چه؟

هوم.

فکر کنم معجون هر چیزی با عشق حاصلش همین باشد(حتی برون گرایی!)

بیش از حد درست است!

خود عشق = تنهایی

اگه با دلت چیزی یا کسی رو دوست داری زیاد جدی نگیرش ، ارزشی نداره ، چون کار دل دوست داشتنه . اما اگه عقلت عاشق شد بدون که داری چیزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه .

مخالفم.چون تنهایی باعث عشق میشود

|:

عاشق همیشه تنهاست حتی اگه هزارنفرم دورش باشن بازم تنهاست
عشق را در پس حادثه ها باید یافت