«حال تنها زمانی است که وجود دارد، در صورتی که ما متاسفانه یا در گذشته‌ای که قادر به تغییر آن نیستیم (تاریخ) زندگی می‌کنیم، یا آینده‌ای نامعلوم که آن را برای خود پیش‌بینی کرده‌ایم! به این ترتیب تقریبن زندگی نمی‌کنیم، فقط حسرت می‌کشیم!»

و فقط «حال» برای من مهمه و بس! هیچ وقت، وقت گرانبهای خودمو پای بحثای تاریخی هدر نمی‌دم، برعکسه خیلیا که حال (و شاید آیندشونو) بی‌خودی فدای یه مشت اراجیف تاریخی کردن که فلان کس ۱۰۰۰ سال پیش چیکار کرده و فلان کس چی جوابشو داده… چه اهمیتی داره؟!

خیلیا هستن که بی‌خودی به تاریخ دل بستن، مثل پان‌ایرانیستا که دلشونو به ۲۵۰۰ سال پیش خوش کردن، به تمدن ۲۵۰۰ سال پیش دل بستین که چی؟ تمدنی که خودشو نه توی فرهنگ نه توی اجتماع نه هیچ‌جای دیگه نشون نمیده به هیچ دردی نمی‌خوره!
مثل عصر حجر صحبت می‌کنی و بلاگ (ببخشید تارنگار) می‌نویسی که چی بشه؟ که بگی من خیلی ایرانی‌ام؟ نه داداش فسیل بودن افتخار نیست، فسیل‌کُشی افتخاره!
اینکه چقدر از سنت‌های غلط این ملت بتونی کم کنی، ذهنشونو از خرافات پاک کنی و چقدر به درد جامعه‌ی حال حاضر ایران بخوری مهمه!

چه اهمیتی داره که ۱۵۰۰ سال پیش یه نفر چندتا زن داشته؟ باید ببینیم چیزی که تو زندگی ما موثر باشه چی یادگار گذاشته!

اینکه هزار سال پیش عمر به یزدگرد چی گفته و بعدش اون چی جواب داده و… به چه درد ما می‌خوره؟ اصلن چیزی که ما نمی‌تونیم تغییرش بدیم و اومده و رفته دیگه چه جای بحثی داره؟ به‌هیچ وجه نمی‌تونم درک کنم انگیزه‌ی افرادی رو که بی‌خودی روی یه‌سری اتفاقات غیرقابل تغییر که از صحت و سقمشون هیچ چیز قابل باوری در دست ندارن فک می‌زنن! (اکثر اوقات هم به سالم بودن ذهنشون شک می‌کنم؛ البته ما هنوز امید داریم، خوب میشن!)

تو دنیایی که با وجود این همه رسانه رییس فلان ارگان یه حرفی رو جلوی دوربین می‌زنه و فرداش میاد تکذیبش می‌کنه شما چطور از صحت اتفاقاتی که خداسال پیش افتاده اینقد مطمئنین؟

تاریخ رو برندگان می‌نگارن (اینو تو خود تاریخ خوندین احتمالن!)، پس هر حکومتی به نفع خودش تاریخ رو برمی‌گردونه! خب با این همه حکومتی که این آب و خاک عوض کرده باز هم میشه به صحت حوادث تاریخی اطمینان داشت؟ خداوکیلی من که یه دونه از این چیزایی که تو کتابای تاریخ نوشته رو باور نمی‌کنم!!

یه چیزی که خیلیا روش تکیه می‌کنن آموزنده بودنه تاریخه، میگن که تاریخ چراغ راه آیندست، آره تاریخ چراغ راه آیندس اما چراغی که پشت سر بسته شده و فقط سایه‌ها رو بیشتر می‌کنه! مخصوصن توی ایران!!
حالا باز بررسی تاریخ معاصر مال همین ۱۰۰، ۱۵۰ سال پیش چون به دوره‌ی خودمون خیلی نزدیکه و اثراتی رو زندگی ما داشته و داره رو میشه یه‌جوری زیرسبیلی ردش کرد اما بررسی تاریخ مثلن ۲۵۰۰ سال پیش حماقت محضه!
تو بلاگ ناصر بود فکر کنم یه جمله‌ی جالب دیدم که از بزرگی نقل کرده بود «از تاریخ می‌آموزیم، که از تاریخ نمی‌آموزیم»؛ و دقیقن هم همینطوره.

طرف میاد بام بحث کنه یهو مدرک میاره از ۲۰۰۰ سال پیش! بهش می‌گم واسه الان چی داری؟ با من از حال بگو… اگه چیزی نداری خفه شو بزار به‌کارمون برسیم!

تاریخ رو باید همون‌جایی فرستاد که خالقینش رفتن! (نمی‌دونم اینو جایی خوندم یا از خودمه!)

به قول شاعر: «زندگی شنا کردن در حوضچه‌ی اکنون است…»

به‌دلیل اینکه حوصله‌ی بحثای تاریخی بی‌خودی رو ندارم و حرفمم همینه که هست، انتظار جواب دادن نظراتتون و کش دادن این بحث رو نداشته باشین؛ وسلام!