با توجه به این‌که نوشته‌ی قبلی پتانسیل بالایی داشت برای سوءاستفاده‌ی جریانات معلوم‌الحال علیه افرادی که شامل اون نوشته‌ی من نمی‌شدن و مخاطب اون نبودن٬ یعنی فعالان واقعی حقوق زنان و برابری‌خواهان؛ ترجیح دادم حذف‌ش کنم تا توی یه موقعیت بهتر٬ شاید با ادبیاتی متفاوت‌تر٬ دوباره منتشرش کنم.

 

به‌تمامی ِ اشعار نانوشته‌ام
سوگند

که تو
نانوشتنی‌ترینی

 

هر گاه قلمی به‌زمین می‌افته٬ سنگی از زمین بلند می‌شه.

 

پرسید:
«غزه کجاست؟»

گفتم:
غزه هر جایی‌ست٬
که کودکی
بی‌دلیل
یتیم می‌شود

غزه هر جایی‌ست٬
که مادری
بر بالین ِ نعش ِ فرزند خویش
فریاد می‌زند
«به‌کدامین گناه کشته شدی؟»

غزه هر جایی‌ست٬
که پیکر ِ شرف
زیر ِ آوار ِ ظلم
با بولدوزر ِ استبداد
مدفون می‌شود

آری دوست عزیز
غزه
مشهد ِ همه‌ی مظلومین ِ دنیاست.

 

غزه‌ی محصور است
روحم
در برابر ِ چشمان ِ اشغالگرت

 

فصل الخطاب است
نگاه‌ات

 

فرموده بودید: «إِنَّ اللّهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ»
ما به تکلیف‌مان عمل کردیم
اکنون
نوبت ِ سرنوشت است

 

تیر می‌کشد
تنهایی‌ام
بی تو

 

۱۳۷۰ سال و ۴۰ روز پیش٬
بزرگ‌مردی و یارانش
برای عدالت و آزاد‌ی
قیام کردند
و شهید شدند.
۴۰ روز پیش هم
مردمانی.

 
۲۰ صفر ۱۴۳۱ ه.ق – ۱۶ بهمن ۱۳۸۸ ه.ش

 

بالاتر از سیاهی
رنگی هست٬
سپیدی
امید